Interview met Federico Ramin, Unox Casa Corporate Chef

Mijn vroegste herinnering aan de keuken brengt me terug naar mijn kindertijd, naar die zeldzame gelegenheden wanneer mijn familie en ik uit eten gingen. Het waren geen frequente momenten, slechts een paar keer per jaar, en juist daarom hadden ze een speciale aura.

Terwijl iedereen zich op het menu concentreerde, werd ik aangetrokken door iets heel anders. Ik deed alles wat ik kon om achter de toonbank te gluren, gefascineerd door de gebaren van chefs, pizzaioli, banketbakkers, en door de gloeiende vlammen van de houtoven of het georganiseerde chaos van de professionele keuken. Ik stond daar betoverd door dat kleine theater van handen die de meest heerlijke gerechten vormden. Toen had ik nooit kunnen vermoeden dat deze onschuldige nieuwsgierigheid jaren later zou uitgroeien tot een echte roeping.

Als kind was ik gefascineerd door de wereld van dieren en planten. Ik stelde mezelf voor omringd door microscopen en biologieboeken, misschien ooit een onderzoeker of bioloog, die de geheimen van de natuur ontdekte. Toen ik ouder werd, besefte ik echter dat deze wereld, hoe fascinerend ook, te statisch aanvoelde, te beperkt tot het lab, te ver verwijderd van de energie die ik in me droeg.

Tegelijkertijd was er altijd de keuken geweest - een passie die sinds mijn kindertijd in me geworteld was, geboren uit nieuwsgierigheid en verwondering over de gebaren van chefs, de vlammen van de oven, het onophoudelijke ritme van de voorbereiding. Op school, toen het tijd was om verschillende professionele paden te overwegen, koos ik ervoor om mijn ware roeping te volgen tussen potten en pannen.

Vandaag zie ik duidelijk hoe deze twee passies elkaar kruisen. Koken is kunst en creativiteit - je kunt inspiratie putten uit schilders, beeldhouwers of architecten - maar het omarmt ook wetenschappelijke disciplines zoals biologie en scheikunde. Elk gerecht wordt een miniatuurlaboratorium, een plek waar ogenschijnlijk verre kennisvormen samensmelten om iets nieuws, levendigs en verrassends te creëren.

Aan het begin van mijn carrière had ik het geluk Riccardo te ontmoeten, de persoon die de deuren van de haute cuisine voor me opende. Het was een verhelderende ervaring, een echte “voedsel voor de geest”, in staat mijn nieuwsgierigheid te voeden en nieuwe ambities aan te wakkeren. Vanaf daar begon ik te reizen tussen prestigieuze restaurants, me onder te dompelen in verschillende keukens en geleidelijk mijn techniek te verfijnen.

Maar werken in Michelinsterrenrestaurants heeft onvermijdelijk een hoge prijs. Eindeloze uren, constante druk, een persoonlijk leven dat bijna tot verdwijnen wordt opgeofferd: vrije tijd wordt een luxe, vaak slechts een illusie. Hoe diep ik ook van die wereld hield, ik voelde de behoefte aan een meer menselijk, duurzamer evenwicht.

De overstap naar een corporate rol was in dit opzicht een keerpunt. Het stond me toe te blijven koken - iets wat ik nooit heb willen, noch ooit zal willen, opgeven - terwijl ik ook ruimte voor mezelf creëerde: om te reizen, passies te cultiveren, regelmatig sport te beoefenen en ervaringen te leven die eens onbereikbaar leken. Uiteindelijk werd de keuze gedreven door de zoektocht naar balans tussen passie en leven, zonder ooit de essentie van mijn beroep op te geven.

Vanuit mijn perspectief ligt de ware kracht van SuperOven in zijn vermogen om nooit compromissen te sluiten. Sprekend als chef: een tool in handen hebben die hoge prestaties, snelheid en precisie levert zonder iets op te offeren, is een zeldzaam voorrecht. Dat is voor mij zijn echte kroonjuweel.

De afgelopen jaren heb ik de kans gehad om uitgebreid te reizen om productlanceringen en de opening van nieuwe distributeurs wereldwijd te ondersteunen. Bij elke gelegenheid, van internationale beurzen tot dedicated events, heb ik gezien hoe deze technologie zowel degenen die voor het eerst kennismaken met high-level koken, als getrainde professionals weet te verrassen. En het is precies deze combinatie van prestaties en betrouwbaarheid die, zelfs vandaag, me blijft verbazen en mijn overtuiging bevestigt dat SuperOven een echt uniek referentiepunt in zijn vakgebied vertegenwoordigt.

In brede zin geloof ik dat het veel afhangt van ons culturele uitgangspunt. Als Italiaan heb ik bijvoorbeeld een bijna romantische relatie met voedsel: voor ons is het een integraal onderdeel van traditie, familie en samenzijn. In andere landen kan koken echter heel verschillende betekenissen aannemen. In sommige contexten is het bijna een trend, een lifestyle statement, meer verbonden met stijl dan met echte noodzaak of diepe culturele wortels.

Een aspect dat me enorm trof tijdens het reizen, vooral in Azië, is het idee van delen. In China bestel je bijvoorbeeld nooit een gerecht alleen voor jezelf: gerechten worden in het midden van de tafel geplaatst en door iedereen gedeeld. Aan het einde van de maaltijd heeft iedereen alles geproefd, wat een sterk gemeenschapsgevoel versterkt. In het Westen is de benadering daarentegen individueler: je bestelt een gerecht en consumeert het alleen. Vanuit dit andere perspectief op voedsel hebben we volgens mij veel te leren.

Er is ook een interessante dimensie in de relatie tussen traditie en innovatie. In westerse landen wordt technologie vaak gezien als een tool om nieuwe recepten te creëren, klassiekers te herinterpreteren en te experimenteren. In andere culturen is de benadering het tegenovergestelde: technologie wordt aangenomen om tradities te behouden, om de kenmerkende gerechten van een land met maximale trouw te repliceren. Het is een ander evenwicht, maar even fascinerend, dat laat zien hoe diep voedsel verweven is met de cultuur van degenen die het bereiden en delen.

Vanuit mijn perspectief absoluut: SuperOven is ongetwijfeld een van de pioniers op dit gebied. De kracht ligt in het brengen van tools naar alledaagse keukens die nooit compromissen sluiten, en die professionele kwaliteit en prestaties leveren, zelfs in een thuissetting.

In de afgelopen jaren zagen we een periode gedomineerd door ongebreideld consumentisme, wat leidde tot een echte 'prijzenoorlog' en een drastische daling van de kwaliteit van keukengerei en huishoudelijke apparaten. Het idee dat je, simpelweg omdat je geen professionele chef bent, genoegen moet nemen met ondermaatse tools is onzinnig. Integendeel, investeren in kwaliteitsgereedschap zorgt niet alleen voor betere prestaties maar ook voor duurzaamheid, waardoor verspilling en resourceverbruik worden verminderd. Het is beter om een product te hebben dat meer resources vereist om te produceren maar tien jaar meegaat, dan een item van lage kwaliteit dat na een paar maanden kapotgaat.

Daarom beschouw ik het werk van Unox Casa als essentieel: het brengen van excellentie en duurzaamheid naar thuiskeukens, en het ontkrachten van het idee dat 'professionele' kwaliteit alleen voor restaurants is gereserveerd.

Wat de toekomst van thuiskoken betreft, stel ik me een toenemende internationalisering voor: ingrediënten, technieken en tools uit verschillende culturen die onze huizen binnenkomen. Nieuwe generaties, dankzij directe toegang tot informatie, zijn minder gebonden aan rigide tradities, en mengen diverse culinaire culturen waardoor ze gewoon en vertrouwd worden.

Keukenruimtes zullen ook evolueren: wat ooit een kleine, afgezonderde ruimte was, zal steeds meer het kloppende hart van het huis worden - een gedeelde, open ruimte. Een omgeving die niet scheidt maar verenigt: alsof elke bijeenkomst een speciale gelegenheid is, waar iedereen samenkomt en de keuken het centrum van het leven wordt.

Luisterend naar Federico, krijg je het gevoel dat zijn persoonlijke verhaal en dat van SuperOven verweven zijn tot één verhaal: een verhaal van passie die geen compromissen accepteert, altijd op zoek naar een balans tussen innovatie en authenticiteit. SuperOven is niet zomaar een apparaat; het is een tool die waardigheid en kracht teruggeeft aan de alledaagse handeling van koken, waardoor iedereen de keuken kan ervaren met dezelfde strengheid en emotie als een professionele chef.

De toekomst van thuiskoken ligt precies hierin: niet in het repliceren van wat er in Michelinsterrenrestaurants gebeurt, maar in het brengen van datzelfde gevoel van authenticiteit en delen naar onze huizen. En als deze toekomst vandaag al binnen handbereik voelt, is dat omdat tools zoals SuperOven ons eraan herinneren dat echte innovatie de ziel niet wegneemt van traditie - het verheft haar.